จากการศึกษาเชิงเปรียบเทียบเวลาที่ใช้ในการเดินทางระหว่างรถไฟความเร็วสูงและเครื่องบิน
ของประเทศในภูมิภาค พบว่ารถไฟความเร็วสูง (กรณีความเร็วสูงสุดเท่ากับ ๓๖๐ กิโลเมตรต่อชั่วโมง)
จะสามารถได้ส่วนแบ่งจากการเดินทางทางอากาศดังนี้สิงคโปร์๑๐% กัวลาลัมเปอร์๓๐% ปีนัง ๗๐%
โฮจิมินซิตี้๘๕% พนมเปญ ๙๐% ย่างกุ้ง ๗๕% และเวียงจันทน์๙๐% นอกจากนี้สําหรับการเดินทาง
ภายในประเทศจะสามารถได้ส่วนแบ่งจากการเดินทางทางอากาศในเส้นทางสายหลัก ดังนี้เชียงใหม่ ๘๕% ภูเก็ต ๘๕% และหาดใหญ่ ๘๐% จากข้อมูลเหล่านี้ความเป็นไปได้ที่การลงทุนในการพัฒนาระบบรถไฟความเร็วสูงเพื่อเชื่อมประเทศต่าง ๆ ในภูมิภาค จะมีความคุ้มทุนค่อนข้างสูง เพื่อเป็นการส่งเสริมบทบาทของรถไฟในศตวรรษใหม่ ในการเป็นระบบขนส่งมวลชนที่มีประสิทธิภาพ ปลอดภัยสูง และบทบาทในการสนับสนุนระบบการขนส่งระหว่างรูปแบบต่างๆ (Intermodal) ที่จะช่วยให้เกิดความประหยัดและมีประสิทธิภาพในการขนส่งยิ่งขึ้น เพื่อเป็นการหาลู่ทางในการแบ่งเบาความแออัด และดึงดูดผู้โดยสารที่ใช้รถของบริษัทขนส่ง จํากัด (บขส.) หรือเครื่องบิน ให้หันกลับมาใช้บริการของรถไฟให้ได้มากขึ้น และที่สำคัญเส้นทางรถไฟจะนําประเทศไปสู่ความเจริญ และการเปนศูนย์กลางของการคมนาคมในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ระบบรถไฟความเร็วสูง เป็นโครงการขนาดใหญ่ ที่มีวัตถุประสงค์เพื่อวางรากฐานการคมนาคมที่สะดวก รวดเร็ว ส่งเสริมสภาพแวดล้อม และยกระดับคุณภาพชีวิตให้ดีข้ึน เป็นเครื่องชี้ให้เห็นถึงวิสัยทัศน์ อันยาวไกลของการพัฒนาระบบคมนาคมของประเทศในศตวรรษใหม่นี้จึงเป็นสิ่งที่จะต้องนํามาดําเนินการให้เปนรูปธรรมต่อไป







